เด็กตัวน้อยผู้ชายวัย 6 ขวบ เป็นเด็กต่างจังหวัด คิดว่าพึ่งมาจากเพชรบูรณ์ มาอยู่ที่ ชัยภูมิตามครอบครัวมาทำงาน แต่ด้วยวัยที่ต้องเรียนหนังสือ แม่ได้จัดหาโรงเรียนอนุบาลให้เรียนแถวๆนั้น วันแรกที่แม่ต้องพาไปที่โรงเรียน จูงมือแม่เดินไปที่ห้องเรียน เจอคุณครู แม่ฝากกับคุณครู สักพักแล้วเดินจากไป ด้วยความที่ไม่เคยห่างแม่ เด็กน้อยก็เริ่มเหงา เดียวดาย ไม่รู้จักใคร น้ำตาค่อยๆซึมออกมา ร้องไห้เสียงดัง แม่เองยังเดินไม่พ้นประตูโรงเรียนเลย ต้องวิ่งกลับมาดู ว่าเกิดอะไรขึ้น
วันนั้นเป็นอันว่าได้เข้าโรงเรียนไม่ถึงชัวโมง แม่ต้องพาเด็กชายคนนั้นกลับ สรุปคือไม่ได้เรียน ครอบครัวที่แสนอบอุ่นก็ต้องย้ายที่พำนักไปอีกเมือง เพราะหัวหน้าครอบครัวต้องทำงานย้ยาถิ่นไปเรื่อยๆ และก็ได้ย้ายมาที่จังหวัดเลย ตัวเมืองเลย อยู่ใกล้ๆแม่น้ำเลย อยู่ได้ไม่ถึงปี ผู้เป็นแม่ก็พาเด็กน้อยคนนั้นกลับมาบ้านเกิดที่ อำเภอเชียงคานซึ่งไมไกลจากจังหวัดเลยมากนัก แค่ 48 กิโลเมตร แต่ก่อนต้องเดินทางกันเป็นวันๆ ซึ่งไม่สะดวกสบายเหมือนทุกวันนี้
วันนั้นเป็นอันว่าได้เข้าโรงเรียนไม่ถึงชัวโมง แม่ต้องพาเด็กชายคนนั้นกลับ สรุปคือไม่ได้เรียน ครอบครัวที่แสนอบอุ่นก็ต้องย้ายที่พำนักไปอีกเมือง เพราะหัวหน้าครอบครัวต้องทำงานย้ยาถิ่นไปเรื่อยๆ และก็ได้ย้ายมาที่จังหวัดเลย ตัวเมืองเลย อยู่ใกล้ๆแม่น้ำเลย อยู่ได้ไม่ถึงปี ผู้เป็นแม่ก็พาเด็กน้อยคนนั้นกลับมาบ้านเกิดที่ อำเภอเชียงคานซึ่งไมไกลจากจังหวัดเลยมากนัก แค่ 48 กิโลเมตร แต่ก่อนต้องเดินทางกันเป็นวันๆ ซึ่งไม่สะดวกสบายเหมือนทุกวันนี้
เหตุต้องตัดสินใจต้องเรียนหนังสือ เมื่อเด็กน้อยคนนั้นมี่ที่พำนักชัดเจน ถาวร แม่ต้องหาที่เรียนให้ลูก และด้วยความเข้าใจว่าลูกตัวเองเขียนหนังสือได้แล้ว ก่อนที่จะเข้าเรียนซะอีก จึงให้เข้า ป. 1 เลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น